Pinczer małpi

Pinczer małpi, affenpinczer (Affenpinscher) – rasa psa zaliczana do grupy pinczerów, użytkowana jako pies pokojowy i do towarzystwa. Nie podlega próbom pracy^[1].

Oryginalna nazwa Affenpinscher ^[2]pochodzi z j. niem., z połączenia słów affe (małpa) i pinscher (terier), i nawiązuje do małpiego wyrazu pyska przedstawicieli tej rasy.

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Psy podobne do affenpinczera istniały w Niemczech już w XV–XVI wieku, co potwierdzają drzeworyty Albrechta Durera (1471–1528)^[3], lecz były to psy nieco wyższe i o większej różnorodności w umaszczeniu. Rasa powstała prawdopodobnie w XVII wieku z krzyżowania małych pinczerów niemieckich z azjatyckimi psami typu mopsa i jest spokrewniona z gryfonikiem belgijskim isznaucerem miniaturowym^[4].

Głowa powinna być okrągła, z wyraźnie zaznaczonymstopem^[3].

Włos krótki, sztywny, pofalowany. Charakterystyczne dla rasy są krzaczaste brwi i nastroszona sierść na pysku i szyi, co upodabnia psa do małpy.

Według standardu FCI, sierść powinna być jednolicie czarna, o czarnym podszerstku^[3]. Inne związki kynologiczne posiadają listy dopuszczalnych umaszczeń, z czarnym jako kolor preferowany.

Są to psy odważne, wesołe i pojętne, lojalne w stosunku do swojej rodziny, lecz nieufne wobec obcych. Posiadają porywcze usposobienie.

Był i jest to pies rodzinny, o czujnym usposobieniu, które czyni z niego dobrego psa stróżującego.

Psy te lubią ruch i zabawę. Potrzebują pewnego właściciela i dobrego wychowania, lecz ćwiczenia nie powinny trwać długo, ponieważ szybko się nudzą.

Rasa rzadko spotykana w Europie. Większą popularnością cieszy się w Ameryce Północnej^[4

inne nazwy	Affenpinscher
Kraj patronacki	Niemcy
Kraj pochodzenia	Niemcy
Wymiary
Wysokość	25–30 cm
Masa	3–4 kg

15 lat na ogół .

Chin Japoński

Chin japoński

Chin japoński – jedna z ras psów, należąca do grupypsów do towarzystwa^[2], zaklasyfikowana do sekcji spanieli japońskich i pekińczyków. Nie podlega próbom pracy^[3].

O istnieniu tej rasy jest wzmianka w chińskim manuskrypcie z 57 r. p.n.e. Na podstawie historycznych przesłanek ustalono, że przodkowie china japońskiego byli ofiarowani w roku 732 przez władców koreańskich(w okresie panowania dynastii Silla – 377 do 935 roku) na dwór japoński. W ciągu następnych stu lat importowano do Japonii większą liczbę psów tej rasy. Według świadectw historycznych psy tej rasy były później wprowadzone bezpośrednio do Chin (w czasie panowania dynastii Tang, 618–910) i później do Korei (w czasie panowania dynastii Balhae, 698–926) przez dyplomatów.

W okresie panowania sioguna Tsunayoshiego Tokugawy (1680 –1709) rasa została wyniesiona do rangi psa salonowego w pałacu Edo. W roku 1613 Brytyjczyk, kapitan Searles wprowadził china japońskiego do Anglii, a w roku 1853 amerykański wojskowy Perry importował kilka do USA. Dwa spośród tych ostatnich były ofiarowane królowej Wiktorii. Od1868 roku chin japońskich stał się psem salonów i dam z wyższych sfer.

Szata jest jedwabista, prosta i długa. Całe ciało z wyjątkiem głowy pokryte jest obfitym owłosieniem. Uszy, szyja, uda i ogon ozdobione są gęstymi włosami. Umaszczenie jest białe z czarnymi lub czerwonymi łatami. Cenione są symetrycznie rozmieszczone łaty na oczach, uszach i całym ciele.

Jest żywiołowym, przyjacielskim domownikiem, łatwo się przystosowującym i do późnego wieku lubiącym zabawy. Chin japoński akceptuje inne zwierzęta w swoim otoczeniu, łatwy w prowadzeniu przyzwyczaja się do jednego właściciela. Lubi być w centrum uwagi i chętnie prezentuje się na wystawach^[1].

Obecnie jest psem ozdobnym do towarzystwa.

12 do 14 lat

Chin japoński, Długość życia

Inne nazwy

Masa	ok. 1,8-3,2 kg^[1]

Wysokość	ok. 25 cm

Czin japoński, Japan chin, Japanese Chin, Spaniel japoński

Chihuahua

Chihuahua (rasa psów)

Chihuahua (w języku hiszpańskim chihuahueño) – jedna z ras psów, należąca według klasyfikacji FCI do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji chihuahua, nie podlegająca próbom pracy^[1]. Istnieją dwie odmiany tej rasy: krótkowłosa i długowłosa. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, rasa ta należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa^[2]. Typ wilkowaty^[3]...

^{Rasa ta to potomkowie starożytnych, podobnych, ale nieco większych psów żyjących na dworach azteckich władców, znanych jako Techichi. Najstarsza rasa wAmeryce Północnej. Nazwa tej rasy psów pochodzi od miejscowości i stanu w Meksyku.}

^{Mały pies o krępej, zwartej i silnej budowie, format sylwetki zbliżony do kwadratu. Charakterystyczną cechą rasy jest jabłkowata głowa z nie zarośniętym ciemiączkiem. Uszy są duże. Ogon jest noszony sztywno i prosto. Oczy szeroko rozstawione i żuchwa lekko wysunięta do przodu.}

Umaszczenie jest różnorodne, najczęściej występujące jednak płowe, czekoladowe, białe, piaskowe, srebrzystopłowe, srebrzystoszare, czarne, czarne podpalane, biało-brązowe i płowe pręgowane.

Przy czarnym kolorze psa widać na dole szyi biały krawacik i nieco brązowe skarpetki u nóg.

Nie daje się zastraszyć przez inne psy bez względu na ich rozmiary. Jest wybredny, jeśli chodzi o towarzystwo i zazwyczaj wybiera przedstawicieli własnej rasy^[4].

Jedną z widocznych cech tej rasy psów jest charakterystyczne drżenie ciała, które występuje zarówno u odmiany długo jak i krótkowłosej, mimo że psy te nie wykazują większych tendencji do przeziębień niż inne rasy psów^[5].

Pielęgnacja szaty długowłosego chihuahua wymaga regularnego czesania. Ważna jest profilaktyka okulistyczna (ma także znaczenie kosmetyczne - zakraplanie odpowiednich preparatów zapobiega powstawaniu "śladów łez") i dentystyczna.

Z powodu ich niewielkich rozmiarów wymagają opieki zarówno ze strony właścicieli, jak i specjalistów weterynarii, zwłaszcza z zakresu położnictwa. Majągenetyczne skłonności do anomalii neurologicznychjak i anatomicznych (zwichnięcie rzepki)^{[potrzebne źródło]}, potrzeby ruchowe muszą zrealizować podczas częstych spacerów.

Wysokość:ok.25cm

Masa:500 - 3000 g (w AKCdyskwalifikowane są psy cięższe niż 3,0 kg

10 do 18 lat

Chihuahua, Długość życia

Pies to nasz Przyjaciel.

środa, 14 maja 2014